Sterylizacja i kastracja psów i kotów – kiedy, jak i dlaczego warto?

11.01.2026 Aleksandra Mazur

Sterylizacja i kastracja psów i kotów – co tak naprawdę robimy?

Kiedy rozmawiam z opiekunami na konsultacjach dietetycznych czy behawioralnych, temat kastracji wraca jak bumerang. „Czy on jeszcze będzie sobą?”, „Czy ona nie przytyje?”, „Czy to w ogóle bezpieczne?”. Zanim przejdziemy do emocji, trzeba uporządkować podstawy – bo już na poziomie słów panuje niemały chaos.

W języku potocznym w Polsce przyjęło się, że „sterylizacja” dotyczy samic, a „kastracja” samców. Z punktu widzenia chirurgii wygląda to inaczej:

kastracja – to usunięcie gonad, czyli jąder u samców albo jajników (z macicą lub bez) u samic,
sterylizacja w ścisłym, technicznym znaczeniu – to podwiązanie nasieniowodów u samców lub jajowodów u samic, bez usuwania narządów. Zwierzę nie może się rozmnażać, ale jądra/jajniki nadal produkują hormony płciowe.

W praktyce gabinetowej większość lekarzy mówi „sterylizacja suki/kotki”, mając na myśli właśnie kastrację chirurgiczną (usunięcie jajników, często z macicą). Dlatego w tym tekście będę używać tych słów tak, jak robi to większość klinik – ale zaznaczam różnicę, bo przy podejmowaniu decyzji ma ona znaczenie.

Zabieg, niezależnie od wariantu, wykonuje się w znieczuleniu ogólnym. Twój pies czy kot śpi głęboko i nie odczuwa bólu. Mimo że to jedna z najczęstszych operacji u zwierząt niehodowlanych w Polsce, poprzedza ją dokładna kwalifikacja – o niej jeszcze za chwilę.

Jest też ważny szerszy kontekst. Każdy niekastrowany pies czy kot, który ucieknie z posesji albo wymknie się z mieszkania, może dołożyć swoją cegiełkę do problemu bezdomności. W schronisku, w którym kiedyś wolontaryjnie pomagałam przy karmowych konsultacjach, mieliśmy całe pokoje pełne młodych kocurów – większość była „przypadkiem”.

Dlatego kastracja i sterylizacja to nie tylko kontrola płodności. To też kwestia bezpieczeństwa zwierzęcia, jego zdrowia i realny wpływ na liczbę bezdomnych psów i kotów.

Sterylizacja suczki lub kotki – co dokładnie robi weterynarz?

Wyobraź sobie kotkę, która co parę tygodni chodzi po mieszkaniu i wyje, tarza się, ociera o wszystko, próbuje uciec przy każdej uchylonej furtce balkonowej. To klasyczna ruja. Wiele opiekunów po pierwszej takiej „serii” przychodzi i mówi: „Dłużej tego nie zniosę, musimy coś z tym zrobić”.

W typowej dla małych zwierząt sterylizacji chirurgicznej (czyli kastracji) lekarz usuwa:

jajniki – ovariektomia
często także macicę – ovariohisterektomia (OVH).

Dzięki temu:

cykle rujowe przestają się pojawiać,
znika ryzyko ropomacicza – to podstępne, często bezobjawowe przez długi czas zakażenie macicy, które w zaawansowanej formie jest stanem śmiertelnym,
drastycznie spada ryzyko nowotworów jajników i macicy.

U kotek i suk po zabiegu nie ma już gwałtownych wahań hormonów związanych z rują. W codziennym życiu widać to bardzo wyraźnie: brak wycia, ucieczek, nerwowego zachowania samicy pod oknem, a u suk także brak ciąż urojonych z „karmieniem” zabawek i obrzękiem gruczołu mlekowego.

⚡ PRO TIP: jeśli słyszysz propozycję „sterylizacji poprzez podwiązanie jajowodów” – pamiętaj, że to oznacza zachowane hormony. Ruja, ryzyko ropomacicza i nowotworów narządów rodnych pozostają, odcina się jedynie możliwość zajścia w ciążę. Profilaktycznie znacznie częściej wybiera się OVH.

Zabieg zawsze planujemy razem z lekarzem prowadzącym. U każdej suki czy kotki patrzymy na:

wiek,
ogólny stan zdrowia,
rasę (u niektórych ras ryzyko powikłań jest wyższe),
przebyte ciąże i przebyte ruj(e).

I tu dochodzimy do ważnej, mało znanej kwestii.

Kiedy sterylizacja suki jest „za wcześnie”?

Z medycznego punktu widzenia sterylizacja suki przed pierwszą rują niemal zeruje ryzyko nowotworów gruczołu mlekowego – to duża zaleta. Ale jest też druga strona medalu.

U części suk tak wczesna ingerencja w gospodarkę hormonalną może:

prowadzić do infantylizmu sromu (niedorozwój narządów płciowych),
zwiększyć ryzyko nietrzymania moczu w dorosłym wieku,
ten problem widzimy szczególnie u niektórych ras, np. dobermanów czy bokserów, zwłaszcza jeśli mają nadwagę.

Dlatego coraz częściej rekomenduję opiekunom suk, by:

nie sterylizować zbyt wcześnie,
odczekać przynajmniej do pierwszej rui,
a potem zaplanować zabieg w fazie „spokoju hormonalnego” (między cieczkami).

⚠ UWAGA: po sterylizacji suki, zwłaszcza u ras predysponowanych do problemów z pęcherzem, bezwzględnie pilnuj masy ciała. Nadwaga bardzo zwiększa ryzyko popuszczania moczu.

Kastracja psa lub kocura – co się zmienia?

Psy i koty, które przychodzą do mnie na konsultacje behawioralne z powodu agresji czy ucieczek, bardzo często są niekastrowane. Klasyczny scenariusz: młody pies, 10–14 miesięcy, który zaczął „odwiedzać okolice” i wraca po dwóch dniach, albo kocur znaczący ściany w całym mieszkaniu.

Podczas kastracji samca (orchidektomii) chirurg usuwa jądra, czyli główne źródło testosteronu. Jeśli wykonuje się wyłącznie sterylizację techniczną (podwiązanie nasieniowodów), jądra zostają i nadal produkują hormony – dlatego na zachowanie wpływa to znikomo.

Po typowej kastracji chirurgicznej:

u psów spada tendencja do włóczęgostwa,
u wielu samców obniża się poziom agresji związanej z rywalizacją o partnerkę,
u kocurów w 70–90% przypadków znika lub silnie się redukuje znaczenie moczem w domu.

Badania pokazują, że w przypadku takich problemów jak agresja seksualna, walki o suki czy ucieczki, kastracja poprawia zachowanie w ok. 70% przypadków. Co istotne – nie jest „magiczną gumką” na wszystko:

nie wpływa na agresję terytorialną z lęku,
nie leczy zaburzeń lękowych,
nie zmienia instynktu łowieckiego,
nie „wyłącza” potrzeby ruchu ani zdolności użytkowych (np. psa sportowego czy pracującego),
nie ucisza na stałe „szczekacza”.

Często powtarzam opiekunom: kastracja usuwa paliwo hormonalne, ale jeśli zachowanie ma inne przyczyny (strach, błędy wychowawcze, brak socjalizacji), sama operacja nie wystarczy – potrzebna bywa równolegle praca behawioralna.

Z mojej praktyki: wielu opiekunów zgłasza, że po kastracji ich zwierzak:

jest spokojniejszy,
silniej przywiązany do rodziny,
mniej „zainteresowany światem za płotem”,
nadal chętnie biega, aportuje, poluje na wędkę – po prostu przestaje „myśleć głową niżej ogona”.

Co ważne: kastracja nie zwiększa ryzyka chorób jako takich i sama z siebie nie obniża aktywności ruchowej ani instynktu myśliwskiego. Problemem bywa nadwyżka kalorii po zabiegu – o tym więcej przy rekonwalescencji.

Zdrowotne i behawioralne korzyści – co zyskuje pies i kot?

Kiedy rozkładam z opiekunami „za i przeciw” przy stole w gabinecie, kartka z plusami zazwyczaj szybko się zapełnia.

Zdrowie fizyczne

U samic kastracja chirurgiczna (OVH):

eliminuje ryzyko ropomacicza,
zmniejsza ryzyko nowotworów jajników i macicy,
w zależności od momentu zabiegu znacząco ogranicza ryzyko nowotworów gruczołu mlekowego.

U samców:

ogranicza problemy z przerostem prostaty (szczególnie u psów),
usuwa ryzyko nowotworów jąder,
obniża ryzyko niektórych nowotworów hormonozależnych.

U kotów widać to szczególnie wyraźnie – kastrowane kocury żyją średnio o ok. 2 lata dłużej niż niekastrowane. Mają niższe ryzyko nowotworów jąder i części chorób prostaty, rzadziej dochodzi u nich do groźnych wypadków podczas bójek czy włóczęgostwa.

Dodatkowo kastracja bywa elementem leczenia:

niektórych przypadków cukrzycy (zwłaszcza u kotek),
dermatoz hormonozależnych (problemy skórne związane z hormonami płciowymi),
wybranych chorób endokrynologicznych i metabolicznych, gdzie hormony płciowe zaostrzają przebieg choroby.

W takich sytuacjach to nie tylko profilaktyka, ale normalne postępowanie terapeutyczne.

Zachowanie i komfort życia

Z perspektywy codzienności w domu z pupilem równie ważne są zmiany behawioralne. Po kastracji często widzę u pacjentów:

wycofanie zachowań napędzanych hormonami (ucieczki za suką w cieczce, nocne wycie kocura, znaczenie moczem),
mniej walk i pogoni wynikających z popędu płciowego,
brak intensywnych wokalizacji rujowych u kotek i kotów,
zakończenie problemu ciąż urojonych u suk.

Przy tym wszystkim nie zmienia się podstawowy charakter zwierzęcia. Żywiołowy pies pozostaje żywiołowy, a lękliwy kot nie staje się nagle odważnym tygrysem. Zwykle widzimy raczej:

większą potulność,
silniejsze przywiązanie do opiekunów,
mniejszą „obsesję” na punkcie bodźców seksualnych.

To ułatwia życie i zwierzakowi, i rodzinie, która z nim mieszka.

Wpływ społeczny – mniej bezdomnych zwierząt

W schroniskach, z którymi współpracuję przy doborze diet, temat powraca jak mantra: „Gdyby więcej zwierząt było kastrowanych, mielibyśmy połowę pracy”. Każda kotka, która „tylko raz urodzi”, zostawia po sobie dziesiątki, a czasem setki potomków w kolejnych pokoleniach.

Kastracja i sterylizacja:

zatrzymują tę spiralę na poziomie Twojego domu,
zmniejszają liczbę zwierząt trafiających do schronisk,
ograniczają cierpienie kociąt i szczeniąt porzucanych w kartonach.

To decyzja bardzo osobista, ale jednocześnie mająca realny wpływ na sytuację zwierząt jako grupy.

Optymalny wiek kastracji i sterylizacji – kiedy jest „najlepszy moment”?

Nie ma jednej odpowiedzi dla wszystkich. Zawsze biorę pod uwagę gatunek, rasę, masę ciała, tryb życia i indywidualne ryzyko chorób.

Koty

U kotów wczesna kastracja – w okolicach 3–5,5 miesiąca życia – jest obecnie standardem w wielu krajach i coraz częściej także w Polsce. Narządy są wtedy:

mniejsze, słabiej ukrwione,
zabieg trwa krócej,
rekonwalescencja jest szybsza.

Dodatkowa korzyść: kot nie zdąży wejść w okres intensywnych zachowań płciowych, więc nie utrwala sobie np. nawyku znaczenia.

Psy

U psów jest trochę bardziej „po ludzku” – indywidualnie. Bierzemy pod uwagę:

czy to rasa mała, średnia, czy olbrzymia (różne tempo dojrzewania),
czy pies ma już problemowe zachowania, np. ucieczki, agresję seksualną, znaczenie moczem,
czy planowane są treningi sportowe lub użytkowe.

Jeśli chcemy realnie wpłynąć na zachowania hormonalne (agresja na tle płciowym, włóczęgostwo, znaczenie moczem), najlepiej kastrować przed ukończeniem ok. 1,5 roku życia. Później część nawyków utrwala się już bardziej „w głowie” niż w hormonach i efekt zabiegu bywa słabszy.

Jednocześnie:

nie kastrować w trakcie cieczki (u suk) ani rui (u kotek) – narządy są wtedy mocno ukrwione, ryzyko krwawienia rośnie,
u suk – jak pisałam wyżej – unikam zbyt wczesnej sterylizacji, zwykle czekam co najmniej do pierwszej rui, a czasem dłużej, zależnie od rasy i zdrowia.

⚡ PRO TIP: psy aktywnie trenujące sport po kastracji powinny mieć 2–3 tygodnie przerwy zanim wrócą do pełnych obciążeń. Tkanki muszą się zregenerować, a organizm ustabilizować po narkozie.

Jak przygotować psa lub kota do zabiegu?

Dobre przygotowanie przed operacją naprawdę robi różnicę. Widziałam to wielokrotnie u starszych pacjentów – tam, gdzie zrobiono pełną diagnostykę, przebieg był spokojniejszy, a ryzyko powikłań minimalne.

Konsultacja przedzabiegowa

Zaczynamy od wizyty w gabinecie. Lekarz:

przeprowadza wywiad zdrowotny (choroby przewlekłe, leki, wcześniejsze narkozy),
bada zwierzę fizykalnie – palpacja brzucha, osłuchiwanie serca i płuc, ocena śluzówek, węzłów chłonnych.

Standardem jest badanie krwi:

morfologia (stan ogólny, infekcje, anemia),
bardzo często również biochemia (wątroba, nerki), zwłaszcza u zwierząt dorosłych i starszych.

U seniorów i zwierząt z ryzykiem sercowym dodaje się:

EKG,
czasem RTG klatki piersiowej,
u suk – USG jamy brzusznej, żeby wykluczyć już rozwijające się zmiany w macicy, jajnikach czy innych narządach.

U dorosłych suk świetnym narzędziem bywa też cytologia pochwy, która pomaga ocenić fazę cyklu i dobrać dobry moment zabiegu.

Im starszy pacjent, tym bardziej te badania przestają być „opcją”, a stają się absolutnym standardem, który drastycznie minimalizuje ryzyko powikłań anestezjologicznych.

Głodówka i organizacja dnia zabiegu

W dniu operacji:

ostatni posiłek zwykle 8–12 godzin przed zabiegiem (dokładny czas poda lekarz),
wodę najczęściej można podawać do rana – chyba że weterynarz zdecyduje inaczej.

To zmniejsza ryzyko wymiotów i zachłyśnięcia w trakcie narkozy.

Z praktycznych rad: zabierz ze sobą ulubiony koc lub ręcznik psa/kota – znajomy zapach pomaga im później spokojniej dochodzić do siebie po operacji.

Jak wygląda sam zabieg? – od narkozy do wybudzenia

Dla wielu opiekunów największy lęk budzi słowo „narkoza”. Rozumiem to – sama za każdym razem, gdy oddaję swojego charta na zabieg, mam lekko ściśnięty żołądek. Dobrze wiedzieć, co się dzieje „po drugiej stronie drzwi”.

Zabieg przebiega w kilku etapach:

Premedykacja – leki uspokajające i przeciwbólowe, dzięki którym zwierzę zasypia spokojniej, a dawka narkozy właściwej może być niższa.
Właściwe znieczulenie ogólne – podane dożylnie i/lub wziewnie (przez rurkę dotchawiczą).
Zabieg chirurgiczny –
- u samca: usunięcie jąder przez niewielkie nacięcie w mosznie lub przed moszną,
- u samicy: nacięcie powłok brzusznych, podwiązanie naczyń i usunięcie jajników z macicą lub samych jajników.
Zszycie poszczególnych warstw tkanek i skóry.
Wybudzanie i monitorowanie stanu po zabiegu.

Nowoczesna anestezjologia weterynaryjna jest bardzo zaawansowana – przez cały czas trwania operacji monitoruje się tętno, oddech, często saturację. Czas samego zabiegu to zazwyczaj kilkadziesiąt minut, co skraca ekspozycję na narkozę.

U kotów nacięcie skóry jest zwykle bardzo małe, często poniżej 1 cm, co sprzyja szybkiemu gojeniu.

Poniższa tabela zbiera w jednym miejscu najważniejsze różnice techniczne między zabiegami:

Cecha / Parametr	Sterylizacja (OVH) u samic	Kastracja u samców	Sterylizacja u kotów
Rodzaj zabiegu	Usunięcie narządów rozrodczych	Usunięcie jąder	Nacięcie skóry ≤ 1 cm
Czas trwania zabiegu	Kilkadziesiąt minut	Kilkadziesiąt minut	Kilkadziesiąt minut
Stopień inwazyjności	Wyższa (zabieg bardziej rozległy)	Niższa (prostszy zabieg)	Minimalna (małe nacięcie)
Zalecany wiek do zabiegu	Zwykle po osiągnięciu dojrzałości	Od 3 miesięcy (koty)	3–5,5 miesiąca życia (koty)
Okres rekonwalescencji	Kilka dni do 2 tygodni	Kilka dni do 2 tygodni	10–14 dni ograniczonej aktywności
Ryzyko powikłań	Związane z narkozą, inwazyjnością, hormonami	Związane z narkozą, zmianami hormonalnymi	Związane z narkozą, nacięciem skóry
Wpływ na masę ciała po zabiegu	Możliwy przybór masy ciała	Możliwy przybór masy ciała	Możliwy przybór masy ciała

Rekonwalescencja po zabiegu – jak mądrze pomóc zwierzęciu dojść do siebie?

Pierwsze dni po kastracji czy sterylizacji to czas, w którym Twoja rola jako opiekuna jest kluczowa. Pamiętam kotkę, którą odwiedzałam w domu dzień po zabiegu – właścicielka była przerażona, bo „ona nic nie je i śpi całe dnie”. Tymczasem wszystko odbywało się zupełnie książkowo.

Pierwsze 10–14 dni – spokój i kontrola rany

W tym okresie:

ograniczamy aktywność – bez szaleńczych skoków po kanapach, wysokich drapaków czy gonitw z innymi zwierzętami,
zapewniamy spokojne, ciepłe miejsce do odpoczynku, najlepiej z dala od hałasu i dziecięcego zamieszania.

Rana:

powinna być sucha, bez wyraźnego zaczerwienienia, obrzęku i wydzieliny,
nie może być intensywnie lizania – często potrzebny jest kołnierz lub body pooperacyjne.

Każde z poniższych objawów to sygnał, żeby skontaktować się z lekarzem:

wyraźny, narastający obrzęk rany,
gorączka, silna apatia,
brak apetytu utrzymujący się dłużej niż 24 godziny po zabiegu,
wyciek ropny lub krwisty z rany albo z dróg rodnych u suk.

Dieta i masa ciała po zabiegu

Po kastracji metabolizm zwierzęcia zazwyczaj nieco zwalnia, a apetyt bywa większy. Jeśli pozostawimy tę samą porcję karmy co wcześniej, bardzo łatwo dochodzi do tycia.

Dlatego:

zwykle już od pierwszych dni po zabiegu zmniejszam dawkę energetyczną o ok. 10–20% albo przechodzę na karmę dedykowaną zwierzętom po kastracji,
wprowadzam więcej „zabawy jedzeniem”: maty węchowe, kule-smakule, żeby zwierzak zjadał posiłek wolniej i czuł się bardziej nasycony.

To szczególnie ważne u ras predysponowanych do nadwagi i problemów z układem moczowym (np. boksery, labradory, wiele kotów niewychodzących).

Powrót do aktywności i treningów

Delikatne spacery czy lekkie zabawy wędką można zwykle wprowadzać po kilku dniach, gdy:

rana wygląda dobrze,
zwierzak porusza się swobodnie,
nie ma oznak bólu przy ruchu.

Psy sportowe i pracujące potrzebują więcej czasu. Tu trzymam się zasady:

minimum 2–3 tygodnie przerwy przed powrotem do pełnych treningów,
stopniowe zwiększanie obciążeń pod kontrolą trenera i lekarza.

Ile kosztuje kastracja i sterylizacja – od czego zależy cena?

Na to pytanie często słyszę: „To zależy”. I tak faktycznie jest – ale da się to rozłożyć na czynniki.

Na koszt zabiegu składają się m.in.:

konsultacja przedzabiegowa i badania (krew, EKG, USG, cytologia pochwy u suk),
znieczulenie – rodzaj narkozy, leki przeciwbólowe, monitorowanie,
sama operacja – czas pracy lekarza, asysty, zużyte materiały chirurgiczne,
opieka pooperacyjna – kontrole, ewentualna hospitalizacja, leki do domu.

Znaczenie ma:

gatunek i wielkość zwierzęcia – duży pies to większa dawka leków, dłuższy czas zabiegu i więcej materiałów,
stopień trudności zabiegu (np. suczka po kilku ciążach, kotka w rui),
lokalizacja – w dużych miastach koszty prowadzenia kliniki i sprzętu są zwykle wyższe niż na wsi.

W praktyce rozpiętość cen jest spora, ale zawsze zachęcam, żeby patrzeć nie tylko na „gołą kwotę”, ale na to, co się na nią składa. Dobrze przeprowadzona konsultacja, komplet badań u starszego zwierzęcia i staranna opieka po zabiegu to nie „zbędny dodatek”, ale inwestycja w bezpieczeństwo.

Czy kastracja zmienia „osobowość” psa lub kota?

To jedno z najczęstszych pytań i jednocześnie największy mit. Pamiętam opiekuna kota, który bał się, że po zabiegu jego kocur „przestanie być tym szalonym klaunem, którego uwielbiamy”. Po kilku miesiącach dostałam wiadomość: „On dalej jest pajacem, tylko przestał lać po ścianach. Dziękuję”.

Kastracja:

nie zmienia podstawowego temperamentu – energiczny pozostanie energiczny, flegmatyk flegmatykiem,
usuwa lub łagodzi zachowania napędzane głównie hormonami płciowymi (ucieczki za partnerem/partnerką, walki o dostęp do samicy, znaczenie, intensywne wokalizacje w rui),
często sprawia, że zwierzak staje się bardziej skupiony na rodzinie, spokojniejszy w domu.

Nie zastąpi jednak ani wychowania, ani pracy z behawiorystą tam, gdzie problem ma podłoże emocjonalne czy wynika z błędów socjalizacyjnych.

Najczęstsze pytania opiekunów (FAQ)

Czym różni się sterylizacja od kastracji?
W sensie technicznym: kastracja to usunięcie gonad (jąder u samców, jajników u samic). Sterylizacja to podwiązanie nasieniowodów lub jajowodów – zwierzę nie może mieć potomstwa, ale jądra/jajniki nadal produkują hormony. W praktyce gabinetowej „sterylizacja suki/kotki” najczęściej oznacza kastrację chirurgiczną, czyli usunięcie jajników (często z macicą).

Kiedy najlepiej przeprowadzić sterylizację lub kastrację?
U kotów zwykle między 3. a 5,5. miesiącem życia, zanim pojawią się silne zachowania płciowe. U psów decyzję podejmujemy indywidualnie, z reguły przed 1,5 rokiem życia, jeśli zależy nam na wpływie na zachowanie (agresja na tle płciowym, ucieczki, znaczenie). U suk unikam zbyt wczesnej sterylizacji – zazwyczaj czekamy przynajmniej do pierwszej rui, zwłaszcza w rasach predysponowanych do problemów z nietrzymaniem moczu.

Jak przygotować zwierzę do zabiegu?
Przed operacją umawiam się zawsze na konsultację: badanie kliniczne, krew, u starszych zwierząt EKG, często USG. W dniu zabiegu zwierzak jest na czczo – zwykle 8–12 godzin bez jedzenia (dokładne zalecenia poda lekarz). Warto zadbać też o spokojne miejsce do regeneracji w domu, kołnierz lub body i mieć pod ręką numer do kliniki na wypadek wątpliwości.

Czy po kastracji mój pies lub kot na pewno przytyje?
Nie „na pewno” – ale ryzyko przytycia rośnie, jeśli zostawimy taką samą porcję jedzenia jak przed zabiegiem. Po kastracji metabolizm często się obniża, a apetyt rośnie. Kontrola dawki karmy, ewentualnie przejście na dietę dla zwierząt kastrowanych i zapewnienie ruchu sprawiają, że masa ciała może pozostać stabilna.

Czy kastracja na pewno poprawi zachowanie?
W przypadku zachowań napędzanych hormonami płciowymi (agresja w rywalizacji o samicę, włóczęgostwo, znaczenie moczem) kastracja pomaga w ok. 70% przypadków. Nie jest natomiast lekiem na agresję lękową, problemy terytorialne czy brak socjalizacji – tam potrzebna jest praca behawioralna. Najlepsze efekty widzę wtedy, gdy zabieg jest elementem szerszego planu, a nie jedynym działaniem.

Czy to bezpieczne dla starszego zwierzęcia?
U dobrze przebadanych seniorów kastracja może być bezpieczna, a czasem wręcz konieczna (np. przy ropomaciczu czy zmianach nowotworowych). Kluczowe jest wtedy rozszerzone przygotowanie: pełna krew, EKG, USG, dokładne badanie internistyczne. Dzięki temu ryzyko powikłań narkozowych zdecydowanie się zmniejsza.

Podsumowanie – jak podejść do decyzji o kastracji?

Decyzja o kastracji czy sterylizacji rzadko jest czysto „techniczna”. To emocje, wątpliwości, rozmowy w domu, czasem opór rodziny („nie rób mu tego!”). Moją rolą jako praktyczki – osoby, która przez lata widziała setki psów i kotów przed i po zabiegu – jest dostarczyć Ci jak najwięcej konkretnych informacji, bez straszenia i bez lukrowania.